İkinci Yeni’nin en çocuksu şairi olan Ülkü Tamer, şiirlerinde genellikle ölüm ve kaçış izlekleri üzerine yoğunlaşırken kurtuluş imgesi olarak çocuğu kullanır. Arzu edilen yeni dünyanın oluşumunda saflığın, temizliğin ve işlenmemişliğin sembolü olarak bilinen çocuklar; ideal insan tipinin/ideal dünyanın oluşumunda önemli bir yere sahiptir. Şiirlerinde genel olarak kırsal yaşamı kent hayatının karşısında ideal olarak yansıtan Tamer; bireyin kalabalıklar arasında kendilik değerlerini koruyamayacağını, varlık alanını oluşturamayacağını ve bunun neticesinde oluşabilecek bunaltı durumuyla kaybolacağını şiirlerinde sıklıkla işler. Dolayısıyla, çocuk imgesini sık sık kullanan Ülkü Tamer’in, şiirleri üzerine yapılan çözümleme çalışmasında; ana hedef olarak, ideali yansıtan yeni bir dünyanın oluşumunda çocukların varlık alanları şiirler üzerinden değerlendirilmiştir.
The most childish poet of the Second New Poetic Movement, Ülkü Tamer
generally focuses upon death and escape themes and uses the child image as a
means of freedom from the difficulties of life. Children, mostly known as symbols
of purity, cleanliness and unspoliedness, have a great role in the creation of an ideal
human type in the process of establishing a desired world.
Tamer, who often proposes rural life as an ideal setting rather than the urban
life in his poetry, deals with how an individual cannot retain his/her own values in
the face of society, construct his/her existence on his/her own, and therefore, cannot
keep him/herself from falling into despair. Accordingly, in this analytical study,
which embarks on Ülkü Tamer’s poetry, markedly formed through child images, the main aim is to critically evaluate the existence domain of children in the
establishment of a world reflecting the ideal.